Uzay Teknolojilerinde Siber Güvenlik, Kritik Altyapıların Korunması İçin Yeni Bir Güvenlik Paradigması

19 Ocak 2026 Pazartesi

Uzay teknolojileri, modern toplumların iletişim, navigasyon, savunma, iklim izleme ve ekonomik faaliyetlerinin temel altyapılarından biri hâline gelmiştir. Küresel Konumlama Sistemleri (Global Navigation Satellite System – GNSS), uydu tabanlı haberleşme sistemleri, meteoroloji uyduları, askeri keşif platformları ve uzaktan algılama sistemleri; hem sivil hem de askeri alanlarda kritik işlevler üstlenmektedir. Bu sistemler, yazılım, donanım ve operasyonel yöntemlerin bir araya geldiği karmaşık siber-fiziksel yapılar olarak değerlendirilmekte ve artan siber tehditlere maruz kalmaktadır.

Bu çalışma, uzay teknolojilerinin temel bileşenlerini incelemekte; bu sistemlerin ele geçirilmesi durumunda ortaya çıkabilecek riskleri analiz etmekte ve uzay siber güvenliği için yeni bir güvenlik yaklaşımının gerekliliğini ortaya koymaktadır. Çalışma; güvenli tasarım, otonom savunma mekanizmaları, kuantuma dayanıklı kriptografi ve güvene dayalı olmayan (Zero Trust) mimariler çerçevesinde çözüm önerileri sunmaktadır.

1. Giriş

Uzay teknolojileri, 21. yüzyılda yalnızca bilimsel keşiflerin değil, küresel dijital altyapının da temel bileşeni hâline gelmiştir. Küresel Konumlama Sistemleri (GNSS), uydu internet hizmetleri, uzaktan algılama (Remote Sensing – RS) platformları, meteoroloji ve savunma uyduları; ulaşımdan afet yönetimine, tarımdan finans sistemlerine kadar pek çok kritik sürecin sürekliliğini sağlamaktadır.

Bu sistemlerin çalışması, büyük ölçüde yazılım tabanlı kontrol mekanizmalarına dayanmaktadır. Telemetri, Takip ve Komut (Telemetry, Tracking and Command – TT&C) sistemleri, uyduların yer istasyonlarıyla güvenli iletişimini sağlayan temel yapıdır. Ancak bu sistemlerin yazılıma bağımlılığı, uzay altyapılarını siber saldırılara açık hâle getirmiştir. Bu bağlamda uzay sistemleri, artık kritik siber-fiziksel altyapılar olarak değerlendirilmelidir.

2. Uzay Teknolojilerinin Temel Bileşenleri

2.1 Yazılım Tabanlı Sistemler

Uzay teknolojilerinin temelini oluşturan yazılım tabanlı sistemler, modern uydu ve uzay görevlerinin neredeyse tamamında merkezi bir rol oynamaktadır. Geçmişte uzay sistemleri büyük ölçüde donanım ağırlıklı ve sınırlı yazılım işlevlerine sahipken, günümüzde uydular büyük ölçüde yazılım tarafından tanımlanan (software-driven) sistemlere dönüşmüştür. Bu dönüşüm, uzay görevlerinin esnekliğini artırmış, görev maliyetlerini düşürmüş ve görev ömrü boyunca sistemlerin yeniden yapılandırılabilmesini mümkün kılmıştır. Ancak bu durum, yazılım güvenliğini uzay güvenliğinin temel unsuru hâline getirmiştir.

Uydu operasyonlarının kalbinde yer alan Telemetri, Takip ve Komut (Telemetry, Tracking and Command – TT&C) yazılımları, uzay araçlarının yer istasyonlarıyla olan tüm iletişimini yönetmektedir. Bu yazılımlar, uydunun sağlık durumu (batarya seviyesi, sıcaklık, radyasyon etkileri), yörünge konumu, hız bilgisi ve görev parametrelerini sürekli olarak izler. Aynı zamanda yer istasyonundan gönderilen komutların doğrulanması, sıralanması ve güvenli biçimde uygulanması da TT&C yazılımının sorumluluğundadır. Bu nedenle TT&C yazılımlarındaki herhangi bir güvenlik açığı, uzay aracının doğrudan kontrolünün kaybedilmesine yol açabilecek kritik bir risk oluşturmaktadır.

Günümüzde uzay yazılımlarının önemli bir bölümü, otonom karar alma yeteneklerine sahip yapay zekâ (Artificial Intelligence – AI) ve makine öğrenmesi (Machine Learning – ML) algoritmaları ile desteklenmektedir. Bu algoritmalar, çarpışma önleme (collision avoidance), yörünge düzeltme, enerji yönetimi ve görev planlama gibi hayati işlemleri insan müdahalesine gerek kalmadan gerçekleştirebilmektedir. Özellikle alçak dünya yörüngesinde (Low Earth Orbit – LEO) faaliyet gösteren yoğun uydu takımyıldızlarında, bu tür otonom yazılımlar olmaksızın operasyonel sürdürülebilirlik mümkün değildir. Ancak otonom sistemlerin artan yetkinliği, hatalı veya manipüle edilmiş bir kararın zincirleme etkiler yaratması riskini de beraberinde getirmektedir.

Uzay yazılımlarının bir diğer kritik boyutu, yer segmenti yazılımlarıdır. Yer istasyonlarında (Ground Station – GS) çalışan görev kontrol sistemleri, uydu operasyonlarının planlanması, veri alımı, veri işleme ve arşivleme gibi süreçleri yönetmektedir. Bu yazılımlar çoğu zaman klasik bilgi teknolojileri (Information Technology – IT) altyapılarıyla entegre çalışmakta, bulut sistemleri ve dağıtık veri merkezleriyle bağlantı kurmaktadır. Bu entegrasyon, operasyonel verimliliği artırsa da siber saldırganlar için yeni saldırı vektörleri oluşturmaktadır. Bir yer istasyonunun ele geçirilmesi, uzaydaki uyduya doğrudan erişim anlamına gelebilmektedir.

Son yıllarda yazılım tanımlı uydu (Software Defined Satellite – SDS) kavramı, uzay sistemleri mimarisinde paradigma değişimi yaratmıştır. SDS yaklaşımında uydunun işlevleri, görev süresince uzaktan yazılım güncellemeleri (Over-The-Air – OTA) ile değiştirilebilmekte ve yeniden yapılandırılabilmektedir. Bu esneklik, görevlerin adaptif olmasını sağlarken aynı zamanda yazılım güncelleme mekanizmalarının güvenliğini kritik hâle getirmektedir. Güvenli olmayan bir OTA süreci, saldırganların uyduya kötü amaçlı yazılım yüklemesine veya görev davranışını değiştirmesine olanak tanıyabilir. Bu nedenle yazılım tabanlı uzay sistemlerinin güvenliği, kriptografik doğrulama, güvenli önyükleme (secure boot) ve bütünlük denetimi gibi ileri güvenlik mekanizmalarıyla desteklenmelidir.

Sonuç olarak yazılım tabanlı sistemler, uzay teknolojilerinin hem en güçlü hem de en kırılgan bileşenidir. Uyduların otonomlaşması, yer segmentiyle entegrasyonu ve uzaktan güncellenebilir hâle gelmesi, uzay görevlerini daha verimli kılarken siber güvenlik risklerini de aynı oranda artırmaktadır. Bu nedenle uzay yazılımları, klasik yazılım mühendisliği yaklaşımlarının ötesinde, güvenlik odaklı, dayanıklı ve hata toleranslı mimarilerle tasarlanmalıdır.

2.2 Donanım Altyapısı

Uzay teknolojilerinde donanım altyapısı, sistemin fiziksel varlığını oluşturan ve yazılımın çalışmasını mümkün kılan temel bileşenlerden oluşmaktadır. Uydular, uzay araçları ve yer segmenti sistemleri; Dünya yörüngesinde veya derin uzayda çalışmak üzere tasarlanmış özel donanımlar barındırır. Bu donanımlar, yüksek radyasyon, aşırı sıcaklık farkları, vakum ortamı ve mekanik titreşimler gibi olağanüstü çevresel koşullar altında uzun süre çalışabilecek şekilde geliştirilir. Bu nedenle uzay donanımları, klasik endüstriyel sistemlerden hem dayanıklılık hem de güvenlik açısından farklı tasarım ilkelerine sahiptir.

Uyduların merkezinde yer alan uydu içi bilgisayarlar (On-Board Computer – OBC), tüm sistemin beyni olarak görev yapar. OBC, görev yazılımlarını çalıştırır, sensörlerden gelen verileri işler, TT&C komutlarını uygular ve donanım bileşenleri arasındaki iletişimi koordine eder. OBC'ler genellikle radyasyona dayanıklı (radiation-hardened) işlemcilerden oluşur ve hata toleranslı mimarilerle desteklenir. Bununla birlikte OBC yazılımının ele geçirilmesi, uydunun tamamının kontrolünün kaybedilmesi anlamına gelebileceğinden, bu bileşenler siber güvenlik açısından kritik öneme sahiptir.

Uydu donanımlarında yaygın olarak kullanılan bir diğer bileşen, alan programlanabilir kapı dizileridir (Field Programmable Gate Array – FPGA). FPGA'ler, görev süresince yeniden yapılandırılabilen donanım mantığı sağlayarak sistem esnekliğini artırır. Ancak yeniden programlanabilir olmaları, güvenli yükleme mekanizmaları uygulanmadığında ciddi güvenlik açıkları doğurabilir. Bu nedenle FPGA konfigürasyon dosyalarının kriptografik olarak imzalanması ve güvenli önyükleme (secure boot) süreçleriyle doğrulanması gereklidir.

Uzay sistemlerinin donanım güvenliği yalnızca uzay segmentiyle sınırlı değildir. Yer segmentinde bulunan yer istasyonları (Ground Station – GS), anten sistemleri, RF (Radio Frequency) ekipmanları ve veri işleme sunucuları da sistemin ayrılmaz parçalarıdır. Bu altyapılar çoğu zaman geleneksel bilgi teknolojileri (Information Technology – IT) ağlarına entegre olduğu için siber saldırganlar açısından daha erişilebilir hedeflerdir. Yer istasyonlarının ele geçirilmesi, uydulara yetkisiz TT&C komutlarının gönderilmesine veya veri akışının manipüle edilmesine yol açabilir.

Donanım altyapısının bir diğer önemli bileşeni, sensör sistemleridir. Optik, radar (Synthetic Aperture Radar – SAR), hiperspektral ve kızılötesi sensörler; uzaktan algılama görevlerinin temelini oluşturur. Bu sensörlerden elde edilen verilerin doğruluğu, sivil ve askeri karar mekanizmaları açısından kritik önemdedir. Sensör verilerine yönelik manipülasyon veya bozulmalar, yanlış istihbarat üretimine ve hatalı karar alma süreçlerine neden olabilir. Bu nedenle sensör verilerinin bütünlüğü, kriptografik doğrulama ve anomali tespiti mekanizmalarıyla korunmalıdır.Donanım altyapısı, uzay sistemlerinin fiziksel dayanıklılığını sağlarken aynı zamanda siber güvenliğin de temelini oluşturur. Yazılım ile donanım arasındaki sıkı entegrasyon, donanım güvenliğini yazılım güvenliğinden ayrılmaz hâle getirmiştir. Bu nedenle uzay donanımları, güvenli önyükleme, bütünlük doğrulama, fiziksel saldırılara karşı koruma ve hata toleranslı mimarilerle tasarlanmalıdır.

2.3 Operasyonel Metotlar

Uzay teknolojilerinde operasyonel metotlar, yazılım ve donanım bileşenlerinin nasıl kullanıldığını, yönetildiğini ve görev boyunca nasıl evrildiğini belirleyen stratejik yaklaşımlardır. Geleneksel uzay görevlerinde operasyonlar büyük ölçüde manuel planlama ve yerden kontrol esasına dayanırken, günümüzde operasyonel metotlar giderek otonom, dağıtık ve yazılım merkezli hâle gelmiştir. Bu dönüşüm, uzay görevlerinin ölçeğini ve karmaşıklığını önemli ölçüde artırmıştır.

Son yıllarda özellikle alçak dünya yörüngesinde (Low Earth Orbit – LEO) faaliyet gösteren büyük uydu takımyıldızlarında sürü uydu (Satellite Swarm) ve takımyıldız (Constellation) mimarileri yaygınlaşmıştır. Bu mimarilerde yüzlerce hatta binlerce uydu birlikte çalışarak küresel kapsama sağlar. Bu sistemlerin yönetimi, otonom görev planlama, dağıtık karar alma ve gerçek zamanlı veri paylaşımı gerektirir. Bu durum, merkezi bir kontrol noktasına yapılan saldırının tüm sistemi etkilemesine neden olabilecek yeni güvenlik riskleri doğurmaktadır.

Operasyonel esnekliği artırmak amacıyla kullanılan yazılım tanımlı uydu (Software Defined Satellite – SDS) yaklaşımı, görev süresince uydunun işlevlerinin uzaktan güncellenebilmesini mümkün kılmaktadır. Bu güncellemeler genellikle Over-The-Air (OTA) mekanizmalarıyla yapılır. Ancak OTA süreçlerinin güvenli şekilde tasarlanmaması, saldırganların uyduya zararlı yazılım yüklemesine veya görev davranışını değiştirmesine olanak tanıyabilir. Bu nedenle OTA işlemlerinin uçtan uca şifreleme, kimlik doğrulama ve bütünlük denetimi ile korunması gereklidir.

Operasyonel metotların güvenliğini artırmak için dijital ikiz (Digital Twin) teknolojileri giderek daha fazla kullanılmaktadır. Dijital ikizler, uzay sistemlerinin birebir sanal kopyalarının yerde çalıştırılmasını sağlayarak görev planlama, hata analizi ve siber saldırı simülasyonlarını mümkün kılar. Bu sayede gerçek sistem etkilenmeden önce potansiyel güvenlik açıkları tespit edilebilir ve önleyici tedbirler alınabilir.

Sonuç olarak operasyonel metotlar, uzay sistemlerinin başarısını belirleyen stratejik bir katman olarak değerlendirilmektedir. Otonomluk, dağıtıklık ve uzaktan yönetim gibi modern yaklaşımlar, uzay görevlerini daha verimli hâle getirirken siber güvenlik risklerini de artırmaktadır. Bu nedenle operasyonel metotlar, Zero Trust ilkeleri, sürekli izleme, anomali tespiti ve kriz senaryolarıyla desteklenen güvenlik odaklı bir yaklaşım çerçevesinde tasarlanmalıdır.

3. Uzay Sistemlerine Yönelik Siber Tehditler

Uzay teknolojileri, kritik altyapı niteliği taşıyan sistemler oldukları için siber saldırganlar açısından yüksek stratejik değere sahiptir. Bu sistemlere yönelik saldırılar yalnızca teknik hasar yaratmakla kalmaz, aynı zamanda ulusal güvenlik, ekonomik istikrar ve kamu güvenliği üzerinde doğrudan etki yaratır. Uzay sistemlerine yönelik tehditler; yazılım tabanlı, donanım tabanlı, iletişim tabanlı ve operasyonel düzeyde olmak üzere çok katmanlı bir yapıya sahiptir.

Yazılım tabanlı tehditler, uzay sistemlerinin en kırılgan noktalarından birini oluşturur. Uydu kontrol yazılımlarında bulunan güvenlik açıkları, Telemetri, Takip ve Komut (Telemetry, Tracking and Command – TT&C) sistemlerinin ele geçirilmesine yol açabilir. Yetkisiz komut enjeksiyonu, uydu davranışlarının değiştirilmesi veya sistemin tamamen devre dışı bırakılması gibi sonuçlar doğurabilir. Özellikle yazılım tanımlı uydularda (Software Defined Satellite – SDS) kullanılan uzaktan güncelleme (Over-The-Air – OTA) mekanizmaları, yeterli kriptografik doğrulama uygulanmadığında kritik bir saldırı vektörü hâline gelmektedir.

İletişim tabanlı tehditler, uzay-yer segmenti arasındaki veri akışını hedef alır. Küresel Konumlama Sistemleri (Global Navigation Satellite System – GNSS) sinyallerine yönelik bastırma (jamming) ve sahtecilik (spoofing) saldırıları, ulaşım sistemleri, denizcilik, havacılık ve acil durum hizmetleri için ciddi riskler oluşturur. Uydu haberleşme linklerine yönelik gerçekleştirilen müdahaleler, ülkeler arası iletişimin kesilmesine veya manipüle edilmesine neden olabilir. Bu tür saldırılar genellikle düşük maliyetli ekipmanlarla gerçekleştirilebildiği için asimetrik tehditler arasında yer alır.

Donanım tabanlı tehditler ise tedarik zinciri saldırıları (supply chain attacks) yoluyla ortaya çıkmaktadır. Uydu bileşenlerinin üretim aşamasında yerleştirilen arka kapılar (backdoor) veya zararlı devreler, görev başladıktan sonra fark edilmesi zor güvenlik açıklarına yol açabilir. Alan programlanabilir kapı dizileri (Field Programmable Gate Array – FPGA) ve uydu içi bilgisayarlar (On-Board Computer – OBC) bu tür saldırılara karşı özellikle hassastır. Bu durum, uzay donanımlarında güvenli üretim ve sertifikasyon süreçlerinin zorunlu hâle gelmesine neden olmuştur.

Operasyonel tehditler, insan faktörü ve süreç yönetimi kaynaklı riskleri kapsar. Yanlış yapılandırılmış yer istasyonları (Ground Station – GS), zayıf kimlik doğrulama mekanizmaları veya yetersiz erişim kontrol politikaları, saldırganlara dolaylı erişim imkânı tanıyabilir. Bu tür tehditler, genellikle teknik değil organizasyonel zafiyetlerden kaynaklandığı için tespiti ve önlenmesi daha zor olmaktadır.

En güncel saldırı örneklerinden biri olan Avrupa Uzay Ajansı (ESA), tarihin en büyük siber güvenlik krizlerinden biriyle karşı karşıya kaldı. Ajansın bilim sunucularına düzenlenen siber saldırıda 200 gigabaytlık gizli verinin ele geçirildiği ortaya çıktı. (03.01.2026 tarihli Türkiye Gazetesi haberinde https://www.turkiyegazetesi.com.tr/dunya/avrupa-uzay-ajansina-buyuk-darbe-hackerlar-sistemi-ele-gecirdi-kritik-veriler-satisa-1760578?s=2 ). 

Siber suç forumu BreachForums’ta paylaşılan içeriklere göre, çalındığı öne sürülen veriler satışa çıkarıldı. Paylaşılan ekran görüntülerinde erişim jetonları, sabit kodlanmış kimlik bilgileri, Terraform dosyaları, kaynak kodları ve gizli belgeler bulunduğu görüldü. Verilerin bir bölümünün ESA’nın 2029’da fırlatılması planlanan Ariel uzay teleskobu projesiyle bağlantılı olduğu iddia edildi.

30/11/2025 tarihi Euronews Next’te yayımlanan haberde 2023 ile Temmuz 2025 arasında uzaydaki altyapı ve sistemlere yönelik siber saldırıların sayısında ciddi bir artış gözlemlendi. Bu dönem boyunca uzay uyduları, iletişim ağları gibi sistemlere 237’den fazla siber operasyon yapıldığı belirlendi. Raporda özellikle Gazze’deki çatışmalar sırasında bu tür saldırıların daha da yoğunlaştığına işaret ediliyor; siber tehditlerin sadece yer tabanlı sistemleri değil, uzaydaki kritik altyapıyı da hedef aldığı vurgulanıyor. Uzay teknolojilerinin modern savaşların bir parçası haline geldiği, GPS, haberleşme ve veri uydu sistemlerinin saldırılara daha açık olduğu, bu durumun askeri ve sivil operasyonları etkileyebileceği uyarısı yapılıyor. Raporda ayrıca saldırıların Haziran 2025’te İsrail-İran çatışması sırasında zirve yaptığı, bu ayda tek başına 72 operasyon kaydedildiği belirtiliyor. Bu, toplam vakaların yaklaşık üçte birine denk düşüyor. Tehdit aktörlerinin çoğu Filistin yanlısı hacktivist gruplar olarak sınıflandırıldı; yalnızca bir grup aksi yönde (İsrail yanlısı) tespit edildi. 

Raporda (ve yabancı kaynakların analizinde) daha detaylı tür dağılımı da var:

Saldırı Türü	Yaklaşık Oranı
DDoS (hizmet reddi)	~71%
Yetkisiz erişim ve sistem şifreleme	7%
Veri sızıntısı	5%
Ortadaki adam (man-in-the-middle)	1%
Diğer (ransomware, defacement vb.)	<1%

Bu dağılıma göre çoğu operasyon, sistemleri çalışamaz hale getirme ya da erişimi zorlaştırma hedefiyle yürütülmüş; nispeten azı derin teknik sabotajlara yönelmiş görünüyor.

Ukrayna-Rusya savaşında, Ukrayna bugüne kadarki en yıkıcı küresel siber saldırılardan biri olan ve sorumlusunun hala belirsiz olduğu 'NotPetya's' adlı ülke çapındaki bir saldırının kurbanı olmuştu [1]. Bu saldırıdan en çok etkilenen ülke Ukrayna oldu ve toplam enfeksiyonun %80'ini oluşturdu; bu da bölgedeki sonraki olaylarla kesinlikle ilişkilendirilebilir. Saldırı, Ukrayna hükümet kurumlarının, bankalarının ve havaalanlarının dijital hizmetlerini ve operasyonlarını engelledi. Solucan daha sonra Ukrayna'nın ötesine yayıldı ve istemeden altmıştan fazla ülkede yüzlerce şirkete zarar verdi; tahmini mali kayıplar 10 milyar ABD doları olarak hesaplandı. 2021 yılında siber saldırılar nedeniyle küresel mali kayıpların 6 trilyon ABD doları olduğu tahmin ediliyor [2]. Siyasi, etnik veya kişisel çatışma nedeniyle meydana gelirse, varlıkları kapatmayı amaçlayan gelişmiş bir hacker grubuna karşı ne tür güvenlik önlemlerinin olduğu sorusu hala geçerliliğini koruyor.

[1] Greenberg, A. Tarihin En Yıkıcı Siber Saldırısı NotPetya'nın Anlatılmamış Hikayesi [çevrimiçi] Şurada mevcut: https://www.wired.com/story/notpetya-cyber-attack-ukraine-russia-code-crashed-the-world/ [Erişim tarihi 19 Mart 2026].

[2] Standage, T. (The Economist - 2021'de Dünya), Sayılarla dünya: endüstriler , [Bilgi Teknolojisi çevrimiçi] Şurada mevcuttur: https://www.economist.com/the-world-in-2021 [Erişim tarihi 20 Mart 2022].

4. Uzay Siber Güvenliğinin Zorlukları

Uzay sistemlerinin siber güvenliği, klasik bilgi teknolojileri (Information Technology – IT) sistemlerinden farklı olarak benzersiz teknik ve operasyonel kısıtlar içermektedir. Fiziksel erişimin mümkün olmaması, güvenlik açıklarının uzaktan kapatılmasını zorunlu kılarken, gecikme (latency) sürelerinin yüksekliği gerçek zamanlı müdahaleleri sınırlamaktadır. Ayrıca uyduların enerji ve işlem gücü kısıtları, karmaşık güvenlik algoritmalarının uygulanmasını zorlaştırmaktadır.

Bir diğer önemli zorluk, uzay sistemlerinin uzun görev ömürleridir. Birçok uydu 10–15 yıl boyunca aktif kalacak şekilde tasarlanmakta, bu süre zarfında kriptografik algoritmaların eskimesi ciddi bir güvenlik riski oluşturmaktadır. Fırlatma sonrası sistem mimarisini değiştirmek çoğu zaman mümkün olmadığından, güvenlik önlemlerinin en baştan geleceğe dayanıklı (future-proof) olarak tasarlanması gerekmektedir.

Uzay ortamının kendine özgü koşulları da güvenlik açısından ek zorluklar doğurur. Radyasyon kaynaklı bit hataları, donanım bileşenlerinde beklenmeyen davranışlara neden olabilir. Bu tür hatalar, siber saldırılarla karıştırılabileceği gibi gerçek saldırıların da gizlenmesine yol açabilir. Bu nedenle uzay siber güvenliğinde hata toleransı (fault tolerance) ve anomali tespiti birlikte ele alınmalıdır.

5. Önerilen Güvenlik Paradigması ve Mimari Yaklaşım

Uzay sistemlerinin güvenliği için klasik çevre güvenliği (perimeter security) yaklaşımları yetersiz kalmaktadır. Bunun yerine güvenlik, sistemin her katmanına entegre edilmiş bir mimari anlayışla ele alınmalıdır. Bu bağlamda Zero Trust yaklaşımı, uzay sistemleri için en uygun güvenlik paradigması olarak öne çıkmaktadır. Zero Trust modelinde hiçbir bileşen varsayılan olarak güvenilir kabul edilmez; her erişim isteği, her komut ve her veri paketi doğrulanır.

Bu paradigmanın temel bileşenlerinden biri, güvenli tasarım (Security by Design) yaklaşımıdır. Uydu, yer segmenti ve iletişim altyapıları, güvenlik gereksinimleri dikkate alınarak tasarlanmalı; güvenlik, sistemin sonradan eklenen bir bileşeni değil, temel bir özelliği olmalıdır. Güvenli önyükleme (secure boot), bütünlük doğrulama, donanımsal güven kökleri (hardware root of trust) ve kriptografik imzalama mekanizmaları, bu yaklaşımın vazgeçilmez unsurlarıdır.

Geleceğin uzay siber güvenliğinde otonom savunma sistemleri kritik rol oynayacaktır. Yapay zekâ (Artificial Intelligence – AI) tabanlı anomali tespiti sistemleri, uzay ortamında beklenmeyen davranışları tespit ederek otomatik müdahale mekanizmalarını devreye alabilir. Bu sistemler, insan müdahalesinin gecikebileceği senaryolarda hayati öneme sahiptir.

Ayrıca kuantum bilgisayarların gelişimiyle birlikte, post-kuantum kriptografi algoritmalarının uydu iletişimlerinde standart hâle gelmesi kaçınılmazdır. Kuantuma dayanıklı algoritmalar, GNSS sinyalleri, TT&C iletişimi ve OTA güncellemeleri için uzun vadeli güvenlik sağlayacaktır. Bu yaklaşım, uzay sistemlerinin gelecekteki tehditlere karşı dirençli olmasını mümkün kılacaktır.

6. Sonuç ve Gelecek Çalışmalar

Uzay teknolojileri, modern toplumların en kritik altyapıları arasında yer almakta ve bu sistemlerin siber güvenliği, yalnızca teknik değil stratejik bir konu hâline gelmektedir. Yazılım tanımlı, otonom ve dağıtık mimarilere dayalı yeni nesil uzay sistemleri, operasyonel verimliliği artırırken siber saldırı yüzeyini de genişletmektedir. Bu nedenle uzay siber güvenliği, disiplinler arası bir yaklaşımla ele alınmalı; mühendislik, siber güvenlik, hukuk ve uluslararası iş birliği boyutlarını kapsayan bütüncül bir strateji geliştirilmelidir.

Gelecek çalışmalar, uzay sistemleri için standartlaştırılmış güvenlik çerçevelerinin geliştirilmesi, dijital ikiz tabanlı sürekli test mekanizmaları ve yapay zekâ destekli otonom savunma modelleri üzerine yoğunlaşmalıdır. Uzayın güvenliği, insanlığın dijital geleceğinin güvenliğiyle doğrudan bağlantılıdır.